از قدیم گفتن وقتی بچه ساکت میشه و غیبش میزنه احتمالا مشغول خرابکاری هست. این قاعده در خصوص پرسنل خدوم ما هم صدق میکنه. اگر چه خیلی وقته که دیگه بچه نیستن. اما هر وقت سر و صدایی ازشون نمیاد و اثری ازشون نیست به احتمال قوی مشغول شرارت هستن.

توی اتاقم نشستم و مشغول انجام کارهام هستم. صدای همهمه جمعیت از پذیرش سیر صعودی داره. از دو حال خارج نیست. یا سه نفری محو تماشای مستند حیات وحش از تلویزیون شدن و بی خیال خلق الله و یا مشغول طراحی یک نقشه شیطانی و به منصه ظهور رسوندن اون هستن.

به طرف پذیرش میرم. فقط یک نفرشون نشسته و با عجله داره کار یه عده رو انجام میده. کاملا مشخصه که از عهده این همه کار بر نمیاد. معلوم نیست دو تای دیگه کجان. این چیزیه که ازش میپرسم. حسابی هوای همکاراشو داره. با زبون میگه الان پیداشون میشه و با چشم به حیاط پشتی اشاره میکنه. آروم درب پشتی رو باز میکنم و بیرون میرم. به به! چشمام روشن! پرسنل ما "صندوق انتقادات و پیشنهادات"  مرکز رو خفت کردن. با یه وسیله ابداعی درشو باز کردن و مشغول دسته بندی برگه هایی هستن که مردم به داخلش انداختن تا به دست حراست برسه.

منو که میبینن دستپاچه میشن. از جاشون بلند میشن و دنبال یه توجیهی برای کارشون میگردن.

-- بیا دکتر! ببین مردم چی راجع بهت نوشتن.

با عصبانیت بهشون پرخاش میکنم. ازشون میخوام تا افتضاح به بار نیومده سریع بساط خودشونو جمع کنن. برمیگردم به اتاقم. اولش خیلی عصبی بودم. بعد که یه کمی فروکش کردم اومدن پیشم. غریبه که نیستین خودم کنجکاو شده بودم ببینم مردم چه نظری دارن. آخه دورتادورمون پر شده از صندوق و شماره تلفن تا مردم غیور تخلفات ما رو گزارش کنن. از اداره کل و سازمان بازرسی گرفته تا حراست و فرمانداری. اینا کم بود که سازمان تصمیم گرفت برای سهولت امر یک سامانه پیام کوتاه تاسیس کنه. دیگه یعنی رسما فلج شدیم.

 نشستن کنارم و یکی یکی برگه هاشونو رو کردن. یکی وظیفه خودش میدونست که از "نظام پزشکی" قدردانی کنه. اونوقت نمیدونم چرا برگه رو توی صندوق ما انداخت. مثل اینکه به یه پیتزا فروشی زنگ بزنی و از پیتزا فروشی رقیبش تمجید کنی. یکی دیگه شاکی شده بود که اینا (یعنی ما) خیلی وقت صرف صبحانه خوردن میکنن. اسم خودشو هم زیر برگه نوشته بود. کارمند ما اونو میشناخت. به من که گفت یادم اومد. لعنت به این جماعت دو رو. یه خانمی بود که آخر وقت اومده بود و مدارکش کامل نبود. با این وجود قبول کردیم فعلا کارش انجام بشه تا بعدا مدارکو بیاره. فقط ازش خواستم ده دقیقه منتظر بمونه تا من یه صبحانه مختصری بخورم. چون ساعت یک ونیم بود و از شدت ضعف دیگه جایی رو نمیدیدم. اونم با احترام قبول کرده بود. اما نمیدونم چرا...

یه آقایی هم شکواییه نوشته بود که دیشب ساعت یازده اومدیم پزشک قانونی نبود. آقا فکر کرده اینجا مسافرخونه هست. ته صندوق چند تا سکه و اسکناس کهنه و دو تا قبض برق و تلفن هم بود. احتمالا انتظار داشتن حراست ما واسشون واریز کنه. البته تعریف و تمجید هم زیاد بود. از جمله خانمی که به طور اختصاصی از من تعریف کرده بود و ته برگه شماره ایرانسل خودشو هم نوشته بود. اسمشو که دیدم شناختمش. داستان جالبی داشت. اما چه دلیلی داشت که ازم تعریف کرد؟ هنوز نفهمیدم.

بیست و یک سالش بود و دانشجو. توی شهر محل سکونتش درس میخوند. چهار سال میشد که ازدواج کرده بود. اما هنوز مراسم عروسی برگزار نشده بود. این بود که خونه پدرش زندگی میکرد. یه خونه قدیمی و حیاط دار. از اونایی که چند تا اتاق کنار هم "L شکل" داشت و از هر اتاقی یه در به بیرون باز میشد. اتاق آخر مال جمیله بود. قیافش کاملا یادمه. از دید خواهری باشه خیلی خوشگل بود. موهای بور و چشمایی به رنگ الماس داشت. هیچوقت چنین ترکیبی ندیده بودم.  

شوهرش تحت فشار بود که زودتر جمیله رو به خونه بخت ببره. اما توانایی اینکارو نداشت. به خاطر همین مدتی بود که جرات آفتابی شدن جلوی پدر جمیله رو نداشت. در نتیجه نصفه شب که میشد از روی دیوار میپرید و پیش همسرش میرفت. جمیله اما واسش مقررات آمد و شد وضع کرده بود تا دردسر درست نکنه. این بود که شبای زوج مجوز ورود داشت. اما از اونجا که جمیله خیلی خاطرخواه داشت و با وجودیکه میدونستن شوهر داره دستبردار نبودن بالاخره پاش میلغزه و در دام عشق همکلاسیش میافته. چند ماهی بود که پنهانی همو دوست داشتن. در نهایت به همکلاسیش هم مجوز طرح ترافیک داد تا شبای فرد به دیدنش بره. خلاصه اینکه تردد از روی دیوار خونشون بیشتر از درب ورودی شده بود.

پسر همکلاسی از طرح زوج و فرد با خبر بود اما شوهرش نه. این بود که حق خودش میدونست اگه نیاز شد سرزده یه شب فرد به سراغ نامزدش بره. اتفاقی که افتاد و ای کاش نمیافتاد. شوهر وارد اتاق میشه. گیج شده بود. اگه این شوهرشه پس من کیم؟ اگه من شوهرشم پس این لندهور کیه؟ به خودش که میاد درب اتاقو میبنده و قفل میکنه و شروع میکنه به داد و فریاد کردن. اونم ساعت یک نصفه شب! کل همسایه ها میریزن بیرون. افتضاحی به پا شده بود که از زمان "واترگیت" بی سابقه بود. پای پلیس هم به میون میاد.

فردای اونروز جمیله رو تحت الحفظ آوردن پیش ما. فکر میکردم شرایط روحی خوبی نداره. اما خیلی بیخیال بود. با کمال آرامش تمام جزییات ماجرا رو تعریف کرد.

ــ چرا به شوهرت خیانت کردی؟

ــ بهش گفته بودم دیگه دوستش ندارم.

ــ چرا ازش جدا نشدی؟

ــ طلاقم نمیداد.

ــ راه بهتری به ذهنت نرسید؟

ــ شما راه بهتری سراغ داشتی؟

ــ میتونستی کارت تردد اونو باطل کنی تا تحت فشار قرار بگیره.

ــ نه دکتر! گناه داشت...

ــ اگه به فکرش بودی چرا با یکی دیگه رابطه داشتی؟

ــ آخه خیلی وقت بود حرفایی که دوست داشتم بهم نمیزد. راستش دیگه دوستم نداشت. اصلا اون دیپلمه بود. در سطح ما نبود...

نهایتا چند روز زندانی شد. البته رابطه اثبات نشد. چهار ماه بعد جمیله برای طلاق مراجعه کرد. به درخواست شوهرش بود. ازش راجع به همکلاسیش پرسیدم. میگفت رفت و پشت سرشو نگاه نکرد. حالا هم جمیله خیلی طرفدار داره اما هیچکی اونو به عنوان شریک زندگی نمیخواد.

اون موقع اولین بار بود که با چنین پدیده ای مواجه شده بودم. هضم قضیه  برام سخت بود. اما بعدا با موارد زیادی روبرو شدم. حتی مواردی که منجر به قتل شده بود. همه تلاش داشتن یه جوری کارشونو توجیه کنن. اینکه دیگه دوستم نداشت. بهم توجهی نمیکرد. اختلاف سنمون زیاد بود. خودش دنبال زن مردم بود و ... اما به نظر من یه دلیل بیشتر نمیتونه داشته باشه.

گذشته از دلیلش چیزی که برام خیلی عجیب بود استرس بسیار شدیدی بود که به خونواده این افراد وارد میشد. بدتر از هر ضربه ای که بشه تصور کرد. وقتی یه مصیبتی به کسی وارد بشه و بقیه به جای دلداری شماتت کنن یا ریشخند بزنن. چی میتونه از این بدتر باشه؟ طوری که شاید برای سالها نتونن سر بلند کنن. درست مثل یه بیمار سرطانی که منتظر مرگشه. یه سرطان اجتماعی!