سلام دوستان! پست جدیدم نیمه کاره مونده٬ فقط اومدم بگم یه وقت فکر نکنید قهر کردم. قهرکردن ابتدایی ترین مکانیسم دفاعی محسوب میشه و مختص بچه هاست یا اونایی که قصد ندارن بزرگ شن. من که جزء هیچکدومش نیستم. هیچوقت از انتقاد کردن ناراحت نمیشم و به جرات میگم که کامنت های انتقادی رو با دقت بیشتری میخونم و درس میگیرم. اما چیزی که ناراحتم میکنه به کاربردن الفاظ نامناسب و زشت از سوی بعضی خواننده هاست. الفاظی که هیچوقت در نوشته و محاوره خودم بکار نمیبرم. اگه قصد این دسته کوچک از افراد انتقاد سازنده ست که باید به عرض برسونم این راهش نیست. اگه هم اینطور نیست به نظرم خودشون بیشتر نیاز به امر و نهی دارن. در حالی سنگ حمایت از یه حیوان رو به سینه میزنن که به راحتی حرمت و شخصیت یه انسان رو زیر سئوال میبرن و ترسی هم ندارن. دوست ندارم این مسئله بیشتر از این ادامه پیدا کنه و از همه دوستانی که کامنت دادن چه موافق و چه مخالف بجز یه عده معدود حرمت شکن تشکر میکنم.

حالا تا وقتی پست جدید آماده بشه شما به این متن ادبی که خطاب به این حقیر نوشته شده دقت کنید و اگه ایراد فنی اعم از دیکته ای و نگارشی می بینید لیست کنید تا من برگردم.